Roztocze Zachodnie

Roztocze Zachodnie zwane lessowym rozciąga się od Kraśnika na północy i sięga do Szczebrzeszyna na południu.

Na zachodzie granicę Roztocza Zachodniego stanowią Janów Lubelski i Frampol. Na wschodzie zaś granicą obszaru jest Sułów, Turobin, Batorz i Szastarka.
Roztocze Zachodnie dzieli się na Szczebrzeszyńskie i Gorajskie; Roztocza Szczebrzeszyńskie i Gorajskie rozdziela od siebie dolina rzeki Por.

Roztocze Zachodnie charakteryzuje się wzgórzami z epoki górnej kredy, przykrytymi grubą warstwą lessu. Cały obszar poprzecinany jest gęstą siecią suchych wąwozów, które powstały poprzez erozję gleb. Największe ich skupiska znajdują się w tzw. "Piekiełku", które leży pomiędzy Szczebrzeszynem a Wywłoczką, oraz między Batorzem a Turobinem.

Wąwozy i ich rozgałęzienia mają długość wielu kilometrów, a ich głębokość sięga miejscami nawet ponad 20 metrów. Szerokość wąwozów jest różna i waha się od kilku metrów do kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu metrów.
Najwyższe wzniesienie Roztocza Zachodniego, to góra Dąbrowa ( 343,8 m. n.p.m.) znajdująca się w okolicach Lipowca.

We wschodniej części Roztocza Zachodniego - prawie w całości - leży Szczebrzeszyński Park Krajobrazowy (SzPK), który został utworzony w 1991 r. ze względu na wyjątkowe walory przyrodniczo - krajobrazowe.
Park zajmuje obszar o powierzchni 20.209 ha.